Je gezicht is om te onthouden.
Je handen om te vertrouwen.
Laat me, laat me.
Ik wil het niet weten.
Kan je mij zien staan
Want als ik verder wil gaan
Moet ik huilen, huilen
Tot ik zelf verdrink.
Deze kamer blijft leeg
Totdat ik overweeg
Om te kruipen, rennen
Totdat ik niet meer kan.
Want laten we zingen, springen
En elkaar verdringen
Zodat we alleen zelf
Het belangrijkste zijn.
En dan is daar het moment
Waarop jij daar bent
Wanneer ik wil krijsen, schreeuwen
Maar mijn stem eigenlijk al
dood is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten