Houten stenen,
Knikkende benen,
Een uitgestrekte arm,
je raast te snel voorbij.
Duwen en trekken,
die arm moet blijven strekken,
Een fractie van een seconde,
het is alweer te laat.
Één blik is al te veel.
De grond begint het te begeven,
dood staat naast haar leven.
En plots is ze weg.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten