Niemand kan bevatten
Waarom ik hier zou blijven
Of vergeten waar ik was
Toen ik jouw woorden las
En je sprak niet eens
Keek niet eens
Was niet eens in de buurt
Maar het gluurt.
Jij bent
Alles
Wat ik kan wensen
Maar vergrendelt langzaam
Mijn grenzen
Een touw dat knapt
Zonder te breken
Maar het hapt.
Iedereen zal denken
Dat de roze wolk blijft zweven
Maar het zal schroeien
Vergaan
Als we opgeven
Niet leven
Mijn leven
Zonder begin of eind
Maar het verdwijnt.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Oh Nederlands...
Dat is lang geleden, maar je hebt het nog steeds! Echt een heel mooi gedicht, heel puur (probably omdat het Nederlands is ;)
Luv iet
Een reactie posten