In de vergeten glorie
Van mijn eigen dromen
Wetend naast de mensen
En onschatbare wensen
Die niet waar gemaakt
zullen worden.
Nooit zal ik mezelf
Verstoren, als ik de geluiden
kan horen
Die leiden naar de perfecte wereld
Die nooit heeft bestaan.
Stille kreten, nog altijd bezeten
van jouw stem
Terwijl ik je niet ken,
Nooit heb gekend.
En als een boek die niet open kan
Of een hel die niet wilt sluiten
Blijk ik niet te vechten
Niet eens een weg naar buiten
Dankzij de stilte in de storm.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten