Onbewogen in een gestrekte lijn
Kijkend naar de leegte, binnenin
De vergeten beelden van, verraad en
Liefdelijke haat,
Speelt zich af in een cirkel
Die zich begeeft, en beeft
Op een afgrond,
Die op instorten staat,
En mij langzaam naar beneden toe haalt.
Elke keer, lijkt het weer
Steeds vermoeiender te worden
Komt er geen licht naar voren
Maar iets dat wilt verstoren,
Oneerlijkheid
Is een spel
Die zich razendsnel verspreidt.
Kan ik mijn handen verstoppen,
En toch vervolgens kloppen
Op een deur die vergrendeld is
Door bezeten woorden
Die ik kan horen
Zelfs met mij oren dicht.
Nee, het zicht
heeft zich gericht
Op de zwakste schakel, vandaag
Kijk ik naar boven
Zonder hoogste punt
En zoek ik naar beneden
Zonder vaste grond,
Omdat die allang niet meer,
bestond.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten